Balet w trzech aktach według tragedii Williama Szekspira
Prapremiera - Státni Dívadlo, Brno, 30 grudnia 1938
Premiera polska - Państwowa Opera, Warszawa, 22 maja 1954
Premiera obecnej inscenizacji - 18 maja 1996
czas trwania spektaklu: 3 godz., w tym: 2 przerwy
Dyrygent - Tadeusz Wojciechowski
Inscenizacja i choreografia - Emil Wesołowski
Dekoracje - Andrzej Kreutz Majewski
Kostiumy - Boris Kudlička
Polski Balet Narodowy, Orkiestra Opery Narodowej
Fot. Ewa Krasucka 1-9, Juliusz Multarzyński 10-13
Projekt plakatu: Wiesław Wałkuski
Julia i Romeo, młodociani kochankowie z dwóch zwaśnionych rodów włoskiego renesansu, poddają się wzajemnej miłości wbrew woli wrogich sobie rodziców. I płacą za to najwyższą cenę. Ta mityczna historia miłosna wzrusza ludzi od wieków i wciąż przestrzega przed tragicznymi skutkami nienawiści dorosłych. Bezskutecznie, skoro dramat Szekspira ożywa wciąż na nowo i w różnych dziedzinach sztuki. Nie ma chyba jednak piękniejszej jego transpozycji nad baletową wersję z dramatyczną muzyką Siergieja Prokofiewa. Dzieło to zawładnęło sercami widzów i w rozmaitych wersjach choreograficznych pojawia się bezustannie na scenach całego świata. Jest ozdobą repertuaru czołowych zespołów baletowych. Wspaniałe kreacje w rolach Romea i Julii, Merkutia, Benvolia i Tybalta tworzyli i nadal tworzą najwybitniejsi tancerze.
W Teatrze Wielkim dramat baletowy Prokofiewa zrealizował choreograf Emil Wesołowski w dekoracjach wybitnego polskiego scenografa Andrzeja Kreutza Majewskiego. W ciągu minionych 15 lat ich spektakl doczekał się już w Warszawie prawie stu wykonań i nadal cieszy się niesłabnącym powodzeniem. Pokazywany był także podczas występów gościnnych zespołu we Włoszech i Kanadzie. Jest to więc zarazem najtrwalsza produkcja choreograficzna Emila Wesołowskiego, którą realizował on także w Operze Bałtyckiej i Teatrze Wielkim w Poznaniu, a zaplanował również w Operze Krakowskiej. Przy okazji setnego przedstawienia, 28 października 2011 roku, artysta będzie świętował na naszej scenie 45-lecie swojej pracy twórczej.
Partner Teatru Wielkiego - Opery Narodowej:
Patroni medialni Teatru Wielkiego - Opery Narodowej:
TREŚĆ BALETU
AKT I
Scena 1. Wczesnym rankiem Romeo wraca z nocnej zabawy. Kiedy budzi się miasto, a rynek zapełnia się ludźmi, rozpoczyna się walka między rywalizującymi rodzinami Capuletów i Montekich. Książe Werony grozi obu rodzinom surowymi karami, jeśli nadal trwać będą w niezgodzie.
Scena 2. Od swojej matki, Pani Capulet, Julia dostaje pierwszą suknię balową. Następnego dnia ma po raz pierwszy spotkać swego narzeczonego hrabiego Parysa. Nadszedł więc czas rozstania z dzieciństwem.
Scena 3. Capuletowie wydają wielki bal. Wśród gości pojawia się także zamaskowany Romeo, syn Montekich, wraz ze swymi przyjaciółmi Benvoliem i Mercutiem.
Scena 4. Julia tańczy na balu z Parysem. Kiedy jednak spostrzega Romea - oboje zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia. Tybalta, bratanka Pani Capulet, intryguje postać Romea. Stara się go sprowokować, ale ojciec Julii udaremnia awanturę.
Scena 5. Rozmarzona Julia wychodzi po balu na balkon. W tym samym czasie Romeo zakrada się do jej ogrodu. Młodzi wyznają sobie wzajemną miłość i przysięgają dozgonną wierność.
AKT II
Scena 1. Trwa karnawał. Romeo nie ma jednak ochoty na zabawę. Piastunka Julii przynosi mu list, w którym Julia prosi go o przybycie do kaplicy ojca Laurentego.
Scena 2. Ojciec Laurenty udziela ślubu zakochanym.
Scena 3. Kiedy Romeo wraca po ślubie, zabawy trwają nadal. Tybalt zaczepia go, lecz Romeo unika walki. Jednak Marcutio jest zirytowany, podejmuje pojedynek z Tybaltem i ginie podstępnie z jego ręki. Zrozpaczony Romeo rzuca się na Tybalta i go zabija.
AKT III
Scena 1. Kochankowie spędzają całą noc razem. O świcie Romeo musi opuścić Weronę. Rodzice Julii przyprowadzają Parysa. Jego oświadczyny zostają jednak odrzucone przez Julię.
Scena 2. Zrozpaczona Julia szuka pomocy u ojca Laurentego, który daje jej napój nasenny, powodujący pozorną śmierć. Według jego planu Romeo odnajdzie ją w rodzinnym grobowcu, a następnie razem uciekną.
Scena 3. Julia wyraża zgodę na ślub z Parysem. Po jego odejściu wypija jednak napój nasenny i kiedy odnajdują ją rodzice, sprawia wrażenie umarłej.
Scena 4. Romeo nie został na czas powiadomiony przez ojca Laurentego. Kiedy dowiaduje się, że Julia nie żyje, śpieszy do jej grobowca. Zastaje tam zgnębionego Parysa i zabija nieszczęśnika. Raz jeszcze przytula Julię, wypija truciznę i umiera obok ukochanej. Przebudzona Julia znajduje martwego Romea i zrozpaczona odbiera sobie życie.