obsada:

Streszczenie spektaklu

Obraz I
Lenz rozmawia z Duchem Natury. Czuje, że on jest przyczyną wszystkiego, że jest też w nim samym. Prosi go o darowanie mu życia, o czas, a potem obiecuje mu wolność. Słyszy też inne głosy, których nie potrafi zdefiniować. Wpada w ekstatyczne uniesienie. Rzuca się do wody, szukając w niej otrzeźwienia.
Obraz II
Oberlin, pastor alzackiej wioski Waldbach, znajduje Lenza w wodzie. Przywołuje go do rzeczywistości i zabiera do swojego domu. Poznaje w nim młodego niemieckiego poetę. Lenz mówi mu, że przysłał go ich wspólny przyjaciel, Kaufmann. Lenz jest w rozpaczy. Oberlin próbuje go uspokoić. Przebiera go i kładzie do łóżka.
Obraz III
Lenz leży w łóżku w domu Oberlina, boi się nocy. Rozmawia z Jezusem Chrystusem. Skarży mu się na pragnienie, tęsknotę za „świętą, jedyną, boską” kobietą, Fryderyką, której obrazu nie potrafi przywołać. Ponownie słyszy Głosy. Tym razem przybierają one kształt realnych postaci. Obok Jezusa widzi Gagarina, Czerwonego Kapturka, Napoleona, Kalibana i Goethego. Głosy umierają z pragnienia idą do wody. Lenz je przepędza.
Obraz IV
Oberlin raz jeszcze odnajduje Lenza w wodzie. Chce go wyleczyć, wprowadzić w normalne życie. Spacer z Oberlinem działa na Lenza kojąco. Widzą prostych ludzi pracujących w polu, między innymi Oberlinową z dziećmi.
Obraz V
Lenz pyta Oberlina, czy może wygłosić kazanie. Mówi, że studiował teologię. Oberlin, zauroczony, pozwala mu. Lenz długo stoi przed ludźmi milcząc, wreszcie zaczyna piękną, ale trudną mowę o miłości do Boga. W natchnionej wizji spływa na niego „boskie światło”. Odnajduje swoje powołanie, swoją „charismę”.
Obraz VI
Lenz, w domu Oberlina, majaczy. Okaleczył się. Oberlinowa, pełna lęku, zakłada mu opatrunek. Lenz zasypia. Oberlin zostaje przy łóżku Lenza. Wchodzi Kaufmann, wyrywa go z zapatrzenia. Oberlin zostawia ich samych. Kaufmann próbuje skontaktować się z Lenzem – pyta go o pracę, wie, że jest ona dla niego wszystkim. Rozmawiają o estetyce. Kaufmann jest idealistą, chce od sztuki przede wszystkim piękna. Lenz, realista, domaga się „we wszystkim życia”. Kaufmann widzi, że stan Lenza pogorszył się. Mówi, że ojciec wzywa go do powrotu do domu. Wraca Oberlin i staje po stronie Kaufmanna. Lenz, roztrzęsiony, wybiega z domu.
Obraz VII
Lenz na łonie natury, próbuje pracować. Znów odzywają się Głosy i przypominają mu o utraconej Fryderyce.
Obraz VIII
Noc w domu Oberlina. Lenz wchodzi do sypialni Oberlinów. Pyta o kobietę, którą kochał, pyta, co się z nią stało. Pogrąża się we wspomnieniu o niej. Oberlinowa wpada w panikę, próbuje odciągnąć męża od Lenza. Oberlin zostaje z chorym. Lenz mówi, że chce odejść z ich domu. Oberlin próbuje go zatrzymać.
Obraz IX
Lenz i Głosy. Jeden z Głosów, jest głosem Fryderyki.
Obraz X
Lenz próbuje wskrzesić martwą dziewczynkę, którą bierze za Fryderykę. Po nieudanej próbie, krzyczy: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”. Lenz staje się ateistą.
Obraz XI
Lenz w rozpaczy, bluźni. Głosy osaczają go. Próbuje popełnić samobójstwo.
Obraz XII
Kaufmann niesie nieprzytomnego Lenza do domu Oberlina. Boi się szaleństwa, odnajduje w sobie potencjał choroby. Wchodzi Oberlin, próbuje przywrócić Lenza do przytomności, widzi, że Lenz ma rękę wyłamaną w barku. Zamyka drzwi do pokoju, żeby chronić swoją rodzinę przed Lenzem, który majaczy, mówi, że jest mordercą. Lenz prosi, żeby Oberlin go zbił. Oberlin całuje go w usta. Lenz z niego szydzi. Oberlin nastawia mu rękę. Próbują z Kaufmannem zmusić go do wyjazdu. Lenz mówi o swojej chorobie tak, jakby był jej w pełni świadomy. Głosy śpiewają za niego, on tylko porusza ustami: „Czy nigdy już nie nastanie noc?”.
Obraz XIII
Robi się widno. Oberlin jest przepełniony lękiem i w rozpaczy czuje, że przegrał z chorobą Lenza. Kaufmann namawia go, żeby zostawił Lenza. Twierdzi, że nie mogą mu pomóc. Oberlin odchodzi z Kaufmannem. Lenz powtarza w pasji słowo „konsekwentny”. Ma wizję Ducha Natury, przed którym drżał w pierwszym obrazie.