Pedagog i choreograf
Absolwent Państwowej Szkoły Baletowej w Warszawie, uczeń Zygmunta Dąbrowskiego, Mieczysława Jankowskiego, Henryka Giero i Borisa Kumysnikowa. W latach 1962-1966 studiował w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej (GITIS) w Moskwie na dwóch wydziałach: choreograficznym i pedagogicznym. Był tam studentem wybitnych radzieckich baletmistrzów: Władimira Burmeistra, Leonida Ławrowskiego i Rostisława Zacharowa, a także znanych metodyków nauczania tańca klasycznego: Marii Siemionowej i Nikołaja Tarasowa.
Pierwsze choreografie przygotowywał jeszcze podczas studiów, współpracując w Moskwie z telewizją radziecką, operetką i teatrami dramatycznymi. Jako prace dyplomowe zrealizował fragmenty „Romea i Julii” Prokofiewa w moskiewskim Instytucie Teatralnym oraz "Bal kadetów" z muzyką Johanna Straussa w warszawskiej Szkole Baletowej. W latach 1966-1969 był tancerzem Teatru Wielkiego w Warszawie, gdzie występował jako solista m.in. w „Don Kichocie” i „Giselle” w opracowaniach Aleksieja Cziczinadzego, w "Harnasiach" Eugeniusza Paplińskiego oraz "Nokturnie i Taranteli" Witolda Grucy. Jednocześnie wykładał w warszawskiej Szkole Baletowej. Prowadził czasem lekcje tańca klasycznego z zespołem baletowym Teatru Wielkiego, okazjonalnie przygotowywał choreografie dla filmu i telewizji.
W poszukiwaniu nowych możliwości twórczych i pedagogicznych w 1969 roku wyjechał do Francji. Zaangażował się w Balecie Opery Marsylskiej, gdzie pracował pod dyrekcją wybitnej amerykańskiej eksbaleriny i pedagoga Roselli Hightower. Występował tam w solowych partiach „Suite en blanc” Lifara, „Giselle” w opracowaniu Antona Dolina i w „Don Kichocie” w wersji Rudolfa Nurejewa. Nadal studiował taniec klasyczny u Roselli Hightower, Antona Dolina i Tatiany Grantzevej oraz taniec współczesny u Johna Butlera. Później tańczył również krótko w Baletach Marsylskich Rolanda Petit oraz w Balecie Opery Królewskiej w Sztokholmie. W 1972 roku porzucił ostatecznie karierę tancerza, by poświęcić się pracy pedagogicznej i twórczej.
Początkowo udzielał lekcji tańca klasycznego i charakterystycznego w Academie International de la Danse, prowadzonej w Paryżu przez wybitną francuską eksbalerinę Yvette Chauvire, gdzie wykładowcami byli również tak renomowani nauczyciele tańca: Boris Kniaseff, Tatiana Grantzeva i Peter van Dyk. Nie przeszkodziło to jednak, że bardzo szybko zyskał renomę pedagogiczną wśród paryskich tancerzy. W 1974 roku prowadził już własne Studio Tańca przy Bulwarze du Montparnasse, dzieląc je z Aline Roux, cenioną tancerką i choreografką tańca nowoczesnego. Od roku 1979 ma natomiast swoje Studio Tańca przy Bulwarze Rochechouart. Jest jednym z najbardziej wziętych pedagogów międzynarodowych i francuskich staży baletowych. Wykładał również na wydziale tańca Sorbony w Paryżu. Obok Raymonda Franchettiego, Serge'a Perettiego i Gilberta Mayera, zasłynął Glegolski jako najlepszy pedagog tańca klasycznego działający w stolicy Francji poza Operą Paryską. Jego metoda nauczania jest oryginalnym połączeniem najcenniejszych doświadczeń szkoły rosyjskiej, francuskiej i amerykańskiej. Uczęszczało na jego lekcje w Paryżu wielu znakomitych solistów baletu i znanych choreografów.
Równorzędnym nurtem działalności artystycznej Andrzeja Glegolskiego była zawsze twórczość choreograficzna. Rozpoczynał od małych form dla studentów Międzynarodowej Akademii Tańca w Paryżu. Komponował wiele miniatur choreograficznych dla tancerzy odwiedzających jego studio. Przygotowywał balety dla zespołu "Rhythme et Structure" prowadzonego przez Aline Roux. Realizował przedstawienia baletowe na zamówienie festiwali w Awinionie, Chateauvallon i Florencji. W połowie 1979 roku skupił wokół siebie kilkunastoosobową grupę solistyczną, na czele której znalazł się znakomity amerykański tancerz Christopher Aponte. Z zespołem tym pn. International Ballets André Glegolski pracował przez kilkanaście miesięcy, uczestnicząc z nim we włoskich i francuskich festiwalach baletowych. Był również szefem i choreografem paru innych doraźnie kompletowanych zespołów, które odbywały z jego przedstawieniami tournée po RFN i Szwajcarii.
Wśród opracowań choreograficznych Andrzeja Glegolskiego znalazły się wszystkie balety Piotra Czajkowskiego: „Jezioro łabędzie”, „Dziadek do orzechów” i „Śpiąca królewna”. Stworzył także sporo autorskich kompozycji choreograficznych. Do Polski przyjechał ponownie na zaproszenie Teatru Wielkiego w Warszawie, by zrealizować „Dziadka do orzechów” Czajkowskiego (1989), a następnie „Don Kichota” Minkusa (1990). Później współpracował też okazjonalnie jako choreograf z Teatrem Wielkim w Łodzi, Polskim Teatrem Tańca i Teatrem Wielkim w Poznaniu. Często odwiedzał także Warszawę jako pedagog gościnny baletu Opery Narodowej. W 2006 roku, przy okazji kolejnego wznowienia jego „Dziadka do orzechów” w Teatrze Wielkim, obchodził w Warszawie 40-lecie swojej pracy artystycznej. Z tej okazji, w uznaniu dorobku Andrzeja Glegolskiego, minister kultury i dziedzictwa narodowego uhonorował artystę prestiżowym Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”.
Fot. Hubert Cygan
