Amerykańska choreografka i brytyjski scenograf. Tworzą własne balety i rekonstruują zapomniane dzieła choreograficzne powstałe kiedyś dla zespołów Les Ballets Russes i Ballet Suédois. Millicent Hodson studiowała literaturę na Uniwersytecie Indiany. Uczyła się tańca w Kalifornii i Nowym Jorku. Potem doktoryzowała się w dziedzinie historii tańca i sztuk widowiskowych na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Jest także grafikiem. Kenneth Archer studiował historię sztuki na Uniwersytecie Antioch, a doktoryzował się na Uniwersytecie w Essex. Projektuje własne dekoracje i kostiumy oraz rekonstruuje historyczne projekty scenograficzne dla potrzeb sceny współczesnej.

   Stworzyli wspólnie wiele przedstawień baletowych, takie jak: Medea and Her Children (1991) dla Teatro Olympico w Vicenzy, Ariadne and the Minotaur (1992) dla Teatro Massimo w Palermo, Clytemnestra (1995) dla Olympic Ballet w Mediolanie, Nocturnal Dances of Don Juan Quixote (1997) dla Agnès Letestu i José Martineza z Baletu Opery Paryskiej z Niną Hyvaarinen z Fińskiego Baletu Narodowego, Two Waltzes for Three Dancers i Les Valses (1999) dla Teatro alla La Scala w Mediolanie, Polarities (2000) dla Stockholm 59° North, Hommage to Isadora Duncan (1990-2003) dla Carli Fracci z Baletu Opery Rzymskiej i Akhmatova, Dance Poems (2004) dla Leanne Benjamin z Royal Ballet. Kenneth Archer był także reżyserem przedstawienia Theogonies w choreografii Millicent Hodson z rzeźbami autorstwa George’a Kyriacou w Londynie (2004). Razem zrealizowali również własną wersję Pas d’acier Prokofiewa (2005) z Lesley Ann Sayers dla Uniwersytetu Princeton, a dla Opery Rzymskiej wystawili Persefonę Strawińskiego i spektakl Pirandello (2008).

   Zrekonstruowali wspólnie trzy balety w choreografii Wacława Niżyńskiego. Przy czym największą sławę przyniosło im odtworzenie Święta wiosny Strawińskiego (prapremiera: Les Ballets Russes Diagilewa w scenografii Roericha, Paryż 1913) dla nowojorskiego zespołu Joffrey Ballet (premiera w Los Angeles, 1987). Ich praca stała się światową sensacją, wzbudzając powszechny zachwyt dla niedocenianego przez lata talentu choreograficznego Wacława Niżyńskiego. Później powtarzali tę realizację z Baletem Opery Paryskiej (1991), Fińskim Baletem Narodowym (1994), Baletem Narodowym Portugalii (1994), Baletem w Zurychu (1995), Baletem Teatro Municipal w Rio de Janeiro (1996), Baletem Opery Rzymskiej (2001), Baletem Teatru Maryjskiego w Sankt Petersburgu (2003), z Birmingham Royal Ballet (2005), w Centrum Sztuki Widowiskowej Hyogo w Kobe (Japonia, 2005), z Baletem Hamburskim (2009), Les Ballet de Monte-Carlo (2009) i z Polskim Baletem Narodowym (2011).

   Odtworzyli także dwie inne choreografie Niżyńskiego: Dyla Sowizdrzała / Till Eulenspiegel z muzyką Richarda Straussa (prapremiera: Les Ballets Russes Diagilewa w scenografii Edmonda Jonesa, Nowy Jork 1916) dla Baletu Opery Paryskiej (1994) i Baletu Opery Rzymskiej (2001) oraz Gry (Jeux) z muzyką Claude'a Debussy'ego (prapremiera: Les Ballets Russes Diagilewa w scenografii Baksta, Paryż 1913) dla Baletu w Weronie (1996), Royal Ballet w Londynie (2000), Baletu Opery Rzymskiej (2001) i dla zespołu Joffrey Ballet w Chicago (2001). Do spektaklu Opery Rzymskiej Diaghilev Musagète stworzyli fragment Déja Jeux (2009).

   Wydobyli również z zapomnienia pięć baletów George’a Balanchine’a: Cotillon (Chabrier / Bérard, Les Ballets Russes de Monte Carlo de Basila, 1932) dla Joffrey Ballet w Nowym Jorku (1988), La Chatte (Sauguet / Gabo, Les Ballets Russes Diagilewa, 1927) dla Les Grands Ballets Canadiens w Montrealu (1991), Baletu Opery Rzymskiej (2005) oraz Solo Kota z tego baletu dla spektaklu Zelda Carli Fracci i Beppe Menegattiego; Save Me the Waltz dla Teatro alla Scala w Mediolanie (1999): Pieśń słowika (Strawiński / Matisse, Les Ballets Russes Diagilewa, 1925) dla Les Ballets de Monte-Carlo (1999), we fragmencie dla Europa Danse na otwarcie wystawy Matisse-Picasso w Grand Palais w Paryżu (2002) oraz Duet Słowika i Śmierci z tego baletu dla ROH2 w Linbury Theatre w Londynie (2004); Valse triste (Młody Balet, Piotrogród, 1922) dla Fińskiego Baletu Narodowego (2004); a wreszcie Le Bal (Rieti / De Chirico, Les Ballets Russes Diagilewa, 1929) dla Baletu Opery Rzymskiej (2005).

   Rekonstruowali również cztery balety szwedzkiego choreografa Jeana Börlina: Skating Rink (Honegger / Léger, Ballets Suédois Rolfa de Maré’go, 1922) dla Baletu w Zurychu (1996) i Szwedzkiego Baletu Królewskiego (1998); Within the Quota (Porter / Murphy, Ballets Suédois, 1923); Dervishes (Głazunow / Mouveau, Ballets Suédois, 1920) dla Szwedzkiego Baletu Królewskiego (1998) oraz Stworzenie świata (Milhaud / Léger, Ballets Suédois, 1923) z Cynthią Odier dla Le Musée d'Art et d'Histoire i Le Ballet du Grand Théâtre w Genewie (2000) dla MaggioDanza we Florencji (2003).

   O pracy Millicent Hodson i Kennetha Archera nakręcono kilka filmów dokumentalnych, m.in. The Search for Nijinsky's Rite of Spring / W poszukiwaniu „Święta wiosny” Niżyńskiego (WNET, Nowy Jork / BBC, Londyn, 1989), Les Printemps du Sacre / Święto wiosny (ARTE, Paryż 1992) oraz nagrodzony film Four Emperors and One Nightingale / Czterech cesarzy i jeden słowik o balecie Pieśń słowika (Telewizja Holenderska, 2002). W 2006 roku pracowali z londyńską BBC nad filmem Riot at the Rite, włączając do niego swoją rekonstrukcję Święta wiosny Niżyńskiego w wykonaniu Fińskiego Baletu Narodowego. Ich szkice do różnych inscenizacji były natomiast prezentowane na wielu międzynarodowych wystawach. Millicent Hodson pokazuje regularnie swoje prace w londyńskiej Gallery K. Miała również wystawy w USA, Europie i Japonii. Ilustrowała też książkę The Everyday Dancer autorstwa Deborah Bull.

   Opublikowali wspólnie wiele specjalistycznych artykułów na temat tańca w takich czasopismach, jak: Dance Now, Dancing Times, Dance Theatre Journal oraz Dance Research (Londyn); Ballet Review, Dance Magazine, Dance Research Journal, Pointe oraz Parabola (Nowy Jork); Ballettanz (Berlin); Dans (Sztokholm) i Dance International (Vancouver). Niezależnie od tego, Kenneth Archer pisał dla czasopisma Art History, do słownika Macmillan Dictionary of Art (Wielka Brytania) i Pinakoteki (Moskwa). Wydał też książkę Nicholas Roerich (Parkstone, Bournemouth, 1999). Z kolei Millicent Hodson napisała tekst do katalogu wystawy o Niżyńskim w Dansmuseet w Sztokholmie i Musée d'Orsay w Paryżu (2000) oraz wydała książkę Nijinsky's Crime Against Grace / Przestępstwo Niżyńskiego przeciw wdziękowi z zapisem tanecznym swojej rekonstrukcji Święta wiosny (Pendragon, New York, 1996). To samo wydawnictwo wydało jej książkę Jeux, Nijinsky's Bloomsbury Ballet / ”Gry”, balet Niżyńskiego o Grupie Bloomsbury (2008). Oboje są też wykładowcami i prowadzą kursy mistrzowskie na uniwersytetach, w muzeach i podczas konferencji na całym świecie. Obecnie pracują nad książką na stulecie Święta wiosny, które przypada na rok 2013.

Fot. Archiwum