Baletmistrzyni i pedagog. Eks-gwiazda Baletu Opery Paryskiej. Po wcześniejszej nauce tańca, w latach 1964-69 studiowała w Szkole Baletowej Opery Narodowej w Paryżu, a w 1969 roku rozpoczęła pracę w tamtejszym zespole baletowym. W krótkim czasie osiągnęła kolejne szczeble kariery zawodowej i w 1975 roku została pierwszą solistką. Po objęciu partii Aurory w Śpiącej królewnie w wersji choreograficznej Alicii Alonso, w 1978 roku otrzymała najwyższy w balecie opery paryskiej tytuł gwiazdy (danseuse étoile) i była nią do zakończenia kariery scenicznej w 1993 roku. W dorobku artystki znalazły się czołowe role w  ówczesnym paryskim repertuarze baletowym. Tańczyła partie solowe w baletach Augusta Bournonville'a (Święto kwiatów w Genzano i Konserwatorium), Michaiła Fokina (Karnawał), Leonida Miasina (Les Présages), George'a Balanchine'a (Tzigane, Le Tombeau de Couperin, Le Palais de cristal i Divertimento No 15), Serge'a Lifara (Suite en blanc), Rolanda Petit (Wilk i Symfonia fantastyczna), Jerome'a Robbinsa (En Sol), Rudiego van Danztiga (Cztery ostatnie pieśni) i Alvina Aileya (Au Bord du Précipice) oraz w wielkich inscenizacjach baletowych, jak: Romeo i Julia w kolejnych wersjach Jurija Grigorowicza, Johna Cranko i Rudolfa Nurejewa, Giselle w opracowaniu Alicii Alonso, Sen nocy letniej Johna Neumeiera, Manon Kennetha MacMillana, La Fille mal gardée w wersji Heinza Spoerlego oraz w spektaklach realizowanych przez Rudolfa Nurejewa: Jeziorze łabędzim, Don Kichocie, Śpiącej królewnie, Rajmondzie, Dziadku do orzechów i Kopciuszku. Była też pierwszą paryską wykonawczynią czołowych partii w takich m.in. baletach, jak: Serait-ce la mort? Maurice'a Béjarta, Trois Préludes Bena Stevensona, Marco Spada Pierre'a Lacotte'a, Arlequin magicien par amour Ivo Craméra, Danses concertantes Kennetha MacMillana, The Leaves are Fading Antony Tudora, The Moor's Pavane José Limóna, Tantz-Schul Jiříego Kyliána, Dances at a Gathering Jerome'a Robbinsa, Le Train bleu Bronisławy Niżyńskiej.

   Wielki dorobek sceniczny gwiazdy został uhonorowany zaszczytnymi francuskimi tytułami: Komandora Orderu Sztuki i Literatury (Commandeur de l'Ordre des Arts et Letters), Oficera Narodowego Orderu Zasługi (Officier de l'Ordre National du Mérite). W następnych latach artystka poświęciła się pracy pedagogicznej w Narodowym Konserwatorium Muzyki i Tańca w Paryżu, była też korepetytorem baletu w paryskiej Operze Narodowej. Pracowała tam jako asystentka choreografa Johna Neumeiera przy realizacji jego Sylwii Delibesa. Jednak od wielu lat jest przede wszystkim asystentką Patrice'a Barta, z którym przygotowywała jego kolejne choreografie w  Berlinie, Monachium, Florencji, Paryżu, Helsinkach, Sztokholmie i ostatnio w Warszawie.

Fot. Michel Lidvac