Francuski baletmistrz i choreograf, członek dyrekcji Baletu Opery Narodowej w Paryżu. Związany jest z tym teatrem od ponad pięćdziesięciu lat. Był jego wychowankiem i jednym z czołowych solistów baletu, a z czasem został baletmistrzem i członkiem dyrekcji baletu.
Urodził się w Paryżu. Miał 12 lat, gdy w 1957 roku stawiał swoje pierwsze kroki w Szkole Tańca Opery Paryskiej, a już w dwa lata później został zaangażowany do corps de ballet. Nie ukończył jeszcze wtedy 15 lat, więc przyjmowano go do pracy w zespole za specjalnym pozwoleniem. W 1963 roku został koryfejem baletu i otrzymał Nagrodę René Bluma jako wyróżniający się wśród młodych obiecujących tancerzy francuskich. Był już pierwszym tancerzem paryskiego baletu, kiedy w 1969 roku zdobył Złoty Medal podczas I Międzynarodowego Konkursu Baletowego w Moskwie, tańcząc tam z Franceską Zumbo pas de deux z baletu Bhakti Maurice'a Béjarta.
W 1972 roku wystąpił w roli Księcia Zygfryda w Jeziorze łabędzim i dostał zaszczytny francuski tytuł „danseur étoile”, wchodząc tym samym do ścisłej czołówki gwiazd Baletu Opery Paryskiej. W 1974 roku otrzymał z kolei Nagrodę Niżyńskiego (Prix Nijinski), przyznawaną wybitnym tancerzom przez paryski Université de la Danse pod przewodnictwem Serge'a Lifara.
Wykonywał wiele głównych partii w paryskim repertuarze baletowym: Księcia Désiré w Śpiącej królewnie, Basilia w Don Kichocie, tytułowe role w Pietruszce Fokina i w Synu marnotrawnym Balanchine'a. Był też pierwszym wykonawcą partii solowych w nowych baletach Serge'a Lifara (Constellations, 1969), Rolanda Petit (Mouvances, 1976), Kennetha MacMillana (Métaboles, 1978) i Rudolfa Nurejewa (Rotbart w jego inscenizacji Jeziora łabędziego, 1984). Zasłynął jako tancerz o świetnej technice (Pas de six w Napoli Bournonville'a i solista w La Vivandière Saint-Léona), wspaniały partner (w Korsarzu i w Palais de cristal Balanchine'a), ale też jako artysta z dużym talentem komediowym (Coppélia Lacotte'a według Saint-Léona i Córka źle strzeżona Spoerlego).
W 1986 roku zakończył karierę tancerza, ale jeszcze przez trzy lata pojawiał się na scenie w rolach charakterystycznych. Swoją pasję do baletu i znajomość repertuaru ukierunkował odtąd jednak na pracę baletmistrzowską z tancerzami. Najpierw był korepetytorem baletu, a od 1987 roku jest baletmistrzem. Współpracował ściśle w sprawach organizacji artystycznej zespołu z Eugènem Polyakovem do odejścia Rudolfa Nurejewa z funkcji dyrektora Baletu Opery Paryskiej w listopadzie 1989 roku. Był też członkiem dyrekcji baletu w 1990 roku.
Zdobył uznanie za swą aktywność w utrzymywaniu wysokiego poziomu Baletu Opery Paryskiej i utrwalanie jego wielkich tradycji. W 1991 roku przygotował z Eugènem Polyakovem wznowienie klasycznej wersji Giselle na 150. rocznicę jej prapremiery. Znał to dzieło doskonale, bowiem tańczył wcześniej Księcia Alberta w Giselle w różnych wersjach i na wielu scenach; także w Londynie, gdzie występował jako stały tancerz gościnny z zespołem London Festival Ballet w latach 1970-1982. Z kolei, w 1992 roku był asystentem Rudolfa Nurejewa podczas jego głośnej realizacji Bajadery na scenie Opery Paryskiej.
Od 1993 roku jest zapraszany przez znane zespoły europejskie jako samodzielny inscenizator klasycznych dzieł baletowych i twórca własnych choreografii. Debiutował w 1993 roku realizacją Don Kichota na scenie berlińskiej Staatsoper, a następnie powtórzył to przedstawienie w 1995 roku z Fińskim Baletem Narodowym w Helsinkach. W roku 1996 wystawił Giselle w mediolańskiej La Scali i Coppélię w Operze Paryskiej. W 1997 roku zaprezentował własną wersję Jeziora łabędziego z berlińskim Staatsballett i przygotował Bajaderę z monachijskim Bayerisches Staatsballett.
W 1999 roku stworzył pierwszą swoją oryginalną choreografię Verdiana do muzyki wybranej z oper Giuseppe Verdiego oraz wystawił Dziadka do orzechów z Berliner Staatsballett, a w rok później zrealizował także Giselle dla tego zespołu. W roku 2001 powtórzył Verdiana z zespołem baletowym Teatro Comunale we Florencji. W 2002 roku powrócił do Państwowego Baletu Berlińskiego, by zrealizować tam własną wersję Romea i Julii Prokofiewa, a w roku 2003 pokazał następny balet autorski w Operze Paryskiej, Małą tancerkę z Degasa (La Petite Danseuse de Degas) z oryginalną muzyką Denisa Levaillant. Kolejnym jego własnym baletem był w 2005 roku Czajkowski, przygotowany z zespołem Fińskiego Baletu Narodowego w Helsinkach, a w roku 2008 został zaproszony przez Szwedzki Balet Królewski, z którym zrealizował wielkie historyczne widowisko baletowe Gustaw III z muzyką Carla Marii von Webera i Josepha Martina Krausa.
Zanim przyjął zaproszenie dyrektora Waldemara Dąbrowskiego do przygotowania w Warszawie prapremierowej realizacji nowego baletu Chopin z Polskim Baletem Narodowym, gościł raz jeszcze w Staatsballett, gdzie w 2009 roku wystawił spektakl autorski oparty na losach i przeżyciach angielskiego poety romantycznego Percy Shelleya, Płomienne serce (Das Flammende Herz) z muzyką Felixa Mendelssohna-Bartholy'ego.
Patrice Bart nosi zaszczytne francuskie tytuły: Oficera Orderu Sztuki i Literatury (Officier de l'Ordre des Arts et Letters), Oficera Narodowego Orderu Zasługi (Officier de l'Ordre National du Mérite) i Kawalera Legii Honorowej (Chevalier de la Légion d'Honneur).
Fot. Colette Masson
