W repertuarze
Frederick Ashton KOPCIUSZEK (Prokofiew)
George Balanchine CONCERTO BAROCCO (Bach)
George Balanchine SYN MARNOTRAWNY (Prokofiew)
Patrice Bart CHOPIN, ARTYSTA ROMANTYCZNY (Berlioz, Chopin, Schubert, Schumann itd.)
Maurice Béjart ŚWIĘTO WIOSNY (Strawiński)
Robert Bondara PERSONA (Pärt, Szymański, Nawrocka)
Robert Bondara WHEN YOU END AND I BEGIN... (Szymański)
Emanuel Gat ŚWIĘTO WIOSNY (Strawiński)
Victor Gsovsky GRAND PAS CLASSIQUE (Auber)
Wacław Niżyński / Millicent Hodson ŚWIĘTO WIOSNY (Strawiński)
Krzysztof Pastor IN LIGHT AND SHADOW (Bach)
Krzysztof Pastor I PRZEJDĄ DESZCZE... (Górecki)
Krzysztof Pastor KURT WEILL (Weill)
Krzysztof Pastor TRISTAN (Wagner / de Vlieger)
Krzysztof Pastor WEILL SUITE (Weill)
Marius Petipa / Natalia Makarowa BAJADERA (Minkus / Lanchbery)
Marius Petipa / Jurij Grigorowicz ŚPIĄCA KRÓLEWNA (Czajkowski)
Jacek Przybyłowicz ALPHA KRYONIA XE (Gryka)
Jacek Przybyłowicz SZEŚĆ SKRZYDEŁ ANIOŁÓW (Vivaldi, Bach, Pergolesi)
Alexei Ratmansky ANNA KARENINA (Szczedrin)
Toer van Schayk & Wayne Eagling DZIADEK DO ORZECHÓW I KRÓL MYSZY (Czajkowski)
Jacek Tyski POPOŁUDNIE FAUNA (Debussy)
Jacek Tyski W POSZUKIWANIU KOLORÓW (Bacewicz)
Emil Wesołowski KAIN I ABEL (Panufnik)
Emil Wesołowski POCAŁUNKI (Bach)
Emil Wesołowski ROMEO I JULIA (Prokofiew)
Ed Wubbe THE GREEN (Bach)
oraz
KREACJE (warsztaty choreograficzne)
Premiery sezonu 2011/12
Persona
Balet Roberta Bondary w dwóch aktach
Choreografia ROBERT BONDARA
Muzyka ARVO PÄRT, PAWEŁ SZYMAŃSKI,
ALDONA NAWROCKA
Scenografia i kostiumy DIANA MARSZAŁEK,
JULIA SKRZYNECKA
Projekcje EWA KRASUCKA
Światła MACIEJ IGIELSKI
Prapremiera: 18 IX 2011, Polski Balet Narodowy
Scena Kameralna
Być człowiekiem to znaczy nie być samym sobą – twierdził Gombrowicz. Za jego myślą podąża teraz w swoim przedstawieniu Robert Bondara. Persona to nowa praca młodego choreografa Polskiego Baletu Narodowego, uczestnika pierwszych warsztatów choreograficznych w Teatrze Wielkim. Po swoich wcześniejszych baletach kameralnych (Andante con moto, When You End and I Begin... i The Garden's Gates) wystawionych w Warszawie, zrealizował on niedawno na scenie bydgoskiej Opery Nova duży spektakl Zniewolony umysł według Czesława Miłosza. Ale wcześniej jeszcze otrzymał propozycję przygotowania pełnospektaklowego baletu autorskiego na naszej Scenie Kameralnej. Nazwał go Persona i wybrał muzykę trojga kompozytorów: Arvo Pärta (Fratres, Silentium), Pawła Szymańskiego (Pięć utworów na kwartet smyczkowy, Compartment 2 Car 7) oraz nową kompozycję Aldony Nawrockiej.
Robert Bondara tak pisze o idei swojego przedstawienia: „Istnienie człowieka wiąże się nierozerwalnie z funkcjonowaniem w obrębie określonych norm społeczno-kulturowych. Niesie to za sobą konieczność adaptacji do obowiązujących wzorców, co pozwala na uniknięcie konfliktów i odniesienie korzyści w postaci poczucia akceptacji. Człowiek zakłada więc maskę, starając się odgrywać różne role, dostosować się do oczekiwanych wobec niego postaw i zachowań. Zjawisko to Jung określił pojęciem „persona”. Im jest ono silniejsze, tym przepaść między człowiekiem jakim jest przy innych ludziach a tym w samotności staje się większa. Na ile więc jesteśmy jeszcze autonomicznymi, niepowtarzalnymi istotami, a na ile odbiciem społeczeństwa i innych ludzi?”
czas trwania: ca 1:50
SPEKTAKLE:
18, 20 IX; 7, 8 X 2011; 14, 15, 16, 17 VI 2012
Dziadek do orzechów i król myszy
Balet-feria w dwóch aktach
Choreografia TOER VAN SCHAYK i WAYNE EAGLING
Muzyka PIOTR CZAJKOWSKI
Dyrygent EVGENY VOLYNSKY
Scenografia i kostiumy TOER VAN SCHAYK
Światła BERT DALHUYSEN
Prapremiera: 6 XII 1892, Teatr Maryjski, Sankt Petersburg
Premiera tej choreografii: 13 XII 1996, Het Nationale Ballet, Amsterdam
Premiera Polskiego Baletu Narodowego: 25 XI 2011
Wielki niemiecki romantyk E.T.A. Hoffmann sporą część życia spędził wśród Polaków. Miał polską żonę, tworzył i pracował w Głogowie, Poznaniu, Płocku, a na koniec Warszawie. Mieszał u nas w Kamienicy pod Samsonem przy ulicy Freta i tu zaprzyjaźnił się z sąsiadem Juliusem Eduardem Hitzigiem, którego dzieci – Marię i Fritza sportretował potem w swojej opowieści Dziadek do orzechów i król myszy. Po latach, Aleksander Dumas (ojciec) uznał ją za „najpiękniejszą baśń” i przerobił na język francuski, dzięki czemu spopularyzował w całej Europie. W tej wersji trafiła ona także do rąk choreografa Mariusa Petipy i kompozytora Piotra Czajkowskiego w Petersburgu – twórców libretta i muzyki słynnego baletu (1892), który okazał się z czasem jednym z najpopularniejszych tytułów baletowych świata.
Dziadka do orzechów nie może więc zabraknąć w repertuarze Polskiego Baletu Narodowego. To typowo familijne przedstawienie, dla dzieci i całych rodzin, mocno związane jest z euroamerykańską tradycją bożonarodzeniową. Pojawi się teraz na scenie warszawskiej w szczególnie widowiskowej oprawie plastycznej, z wykorzystaniem niezwykłych możliwości technicznych sceny Teatru Wielkiego. Twórcami choreografii są dwaj wybitni artyści: Holender Toer van Schayk, nagrodzony niedawno w Moskwie za całokształt twórczości prestiżową nagrodą Benois de la Danse, oraz Kanadyjczyk Wayne Eagling, dyrektor English National Ballet. Również scenografem przedstawienia jest Toer van Schayk, którego dekoracje i kostiumy ozdobiły u nas wcześniej Kopciuszka w choreografii Fredericka Ashtona. Tym razem planuje on umiejscowić akcję baletu w scenerii starej Warszawy z czasów E.T.A. Hofmanna.
czas trwania: ok. 2:30
SPEKTAKLE:
25, 26, 27 (x2) XI; 9, 10, 11 (x2), 18 (x2), 28 XIII 2011
Opowieści biblijne
Wieczór baletowy w trzech częściach
Dyrygent JAKUB CHRENOWICZ
1. Syn marnotrawny
Choreografia GEORGE BALANCHINE
Realizacja PAUL BOOS
Muzyka SIERGIEJ PROKOFIEW
Scenografia GEORGES ROUAULT
Światła MARC HEINZ
Prapremiera: 21 V 1929, Les Ballets Russes de Diaghilev, Paryż
Premiera polska: 14 IV 2012, Polski Balet Narodowy
2. Kain i Abel
Choreografia EMIL WESOŁOWSKI
Muzyka ANDRZEJ PANUFNIK
Scenografia BORIS KUDLIČKA
Kostiumy PAWEŁ GRABARCZYK
Światła MARC HEINZ
Prapremiera: 14 IV 2012, Polski Balet Narodowy
3. Sześć skrzydeł aniołów
Choreografia JACEK PRZYBYŁOWICZ
Muzyka JOHANN S. BACH, GIOVANNI B. PERGOLESI, ANTONIO VIVALDI
Scenografia BORIS KUDLIČKA
Kostiumy PAWEŁ GRABARCZYK
Światła MARC HEINZ
Prapremiera: 14 IV 2012, Polski Balet Narodowy
Stary i Nowy Testament - święte księgi cywilizacji europejskiej, zapis wierzeń, prawd uniwersalnych i przypowieści, niewyczerpane źródło inspiracji dla twórców kultury. Nowy spektakl Polskiego Baletu Narodowego to propozycja wspólnej refleksji na wybranymi motywami biblijnymi.
Syn marnotrawny Siergieja Prokofiewa czerpie temat z przypowieści ewangelicznej św. Łukasza. Paryska prapremiera w choreografii George'a Balanchine'a (1929) była ostatnim z wielkich osiągnięć Baletów Rosyjskich Diagilewa. W tej wersji dzieło weszło do kanonu repertuarowego współczesnego baletu i trwa na scenach świata do dnia dzisiejszego. Nadszedł czas, aby poznała je również polska publiczność. Wciąż powracają także na scenę baletową bohaterowie Księgi Rodzaju. Znana była swego czasu adaptacja choreograficzna Kaina i Abla zrealizowana w Londynie przez Kennetha MacMillana, dla którego muzykę zestawił ze swoich utworów symfonicznych polski kompozytor Andrzej Panufnik. Nasz teatralny choreograf Emil Wesołowski postanowił podążyć tym samym tropem. Zaproponuje jednak własną wersję odwiecznego mitu, z nieco innym wyborem muzyki. Kolejną nowością w tym wieczorze będzie balet Jacka Przybyłowicza Sześć skrzydeł aniołów, gdzie choreograf zamierza nawiązać w poetycki sposób do jeszcze innego biblijnego przesłania, sięgając przy tym do wielkiej muzyki barokowej.
czas trwania: ca 2:15
SPEKTAKLE:
14, 15, 17, 18 IV; 6 V 2012
Kreacje 4
IV Warsztat choreograficzny
Nowe prace młodych choreografów Polskiego Baletu Narodowego
Muzyka: collage (nagrania)
Premiera: 11 V 2012, Polski Balet Narodowy
Scena Kameralna
Projekt warsztatów choreograficznych wprowadził do Teatru Wielkiego Krzysztof Pastor w 2009 roku, zaraz po objęciu dyrekcji Polskiego Baletu Narodowego. Przyświecała mu idea stworzenia tancerzom szansy debiutów choreograficznych, ale także wyzwolenia ich inicjatywy twórczej i organizacyjnej. Chętni do udziału w tym projekcie mają każdego roku wolną rękę w sprawie koncepcji, zorganizowania, realizacji i promowania swojego warsztatowego wieczoru baletowego własnymi siłami, przy niezbędnej pomocy technicznej teatru.
Do udziału w trzech dotychczasowych warsztatach zgłosiło się już w sumie 10 artystów Polskiego Baletu Narodowego: Eduard Bablidze, Robert Bondara, Michał Chróścielewski, Zbigniew Czapski-Kłoda, Anna Hop, Anna Lorenc, Jacek Tyski, Karol Urbański, George Williamson i Natalia Wojciechowska. Warsztaty przyniosły ciekawy plon artystyczny. Dla przykładu, praca Roberta Bondary When You End and I Begin... z 2009 roku do muzyki Pawła Szymańskiego była później włączona do kameralnego repertuaru zespołu. Młody choreograf zrealizował potem duże przedstawienie Zniewolony umysł według Czesława Miłosza w bydgoskiej Operze Nova i otrzymał propozycję przygotowania autorskiego spektaklu z zespołem Polskiego Baletu Narodowego. Tak powstała jego Persona, której prapremiera odbyła się we wrześniu 2011 roku na Scenie Kameralnej. Z kolei Jacek Tyski już w 2010 roku miał możliwość pokazania u nas nowej choreografii W poszukiwaniu kolorów do muzyki Grażyny Bacewicz, a swój większy spektakl zrealizuje na Scenie Kameralnej w sezonie 2012/13. Tymczasem Polski Balet Narodowy wciąż czeka na ujawnienie się nowych talentów choreograficznych w swoich szeregach.
czas trwania: ca 2:00
SPEKTAKLE:
11, 12, 13, 20 V 2012
Repertuar sezonu 2011/12
I przejdą deszcze...
Balet Krzysztofa Pastora w jednym akcie
Inscenizacja i choreografia KRZYSZTOF PASTOR
Muzyka HENRYK MIKOŁAJ GÓRECKI
Dyrygent WOJCIECH MICHNIEWSKI
Przygotowanie chóru BOGDAN GOLA
Dramaturg DANIEL PRZASTEK
Aranżacja przestrzeni i projekt świateł BERT DALHUYSEN
Kostiumy YUMIKO TAKESHIMA
Projekcje MIGUEL NIETO
Prapremiera: 27 III 2011, Polski Balet Narodowy
Balet Krzysztofa Pastora I przejdą deszcze... jest bardzo osobistą wypowiedzią artystyczną choreografa po jego powrocie do Polski. Po długoletnim pobycie za granicą dostrzegł on w Warszawie więcej blizn i śladów cierpienia niż w jakimkolwiek europejskim mieście. Inspirowały go obrazy literackie i filmowe związane z dramatycznymi momentami polskiej historii. Ale co najważniejsze, sięgnął raz jeszcze do poruszającej, pełnej dramatyzmu muzyki Henryka Mikołaja Góreckiego. Już wcześniej tworzył balety do jego utworów: do Trzeciej symfonii w Warszawie (1994) i Amsterdamie (1996), do Koncertu klawesynowego (w balecie Moving Rooms) w Amsterdamie (2008). Obecnie wybrał Beatus vir, Quasi una fantasia i Kleines Requiem für eine Polka Góreckiego.
Ta muzyka stała się osnową nowego poetyckiego baletu Krzysztofa Pastora – pierwszego stworzonego specjalnie dla odnowionego Polskiego Baletu Narodowego. Tytuł spektaklu jest frazą wyjętą z wiersza Deszcze Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, poety-powstańca, symbolu tragicznego pokolenia Kolumbów. Prapremiera odbiła się szerokim echem w kraju i za granicą. „Tygodnik Powszechny” piórem Daniela Cichego nazwał balet Pastora „rozprawą z demonami najnowszych dziejów Polski oraz z bogoojczyźnianą wizją polityki historycznej”. I konkludował: „Nareszcie Polski Balet Narodowy otrzymał spektakl godny swojego statusu, skrojony na możliwości i ambicje konsekwentnie odzyskującego formę zespołu. O pożądanej na najważniejszej scenie w kraju tematyce, z muzyką jednego z najsłynniejszych kompozytorów XX wieku. Do tego pod każdym względem dobrze zrealizowany”.
czas trwania: ca 1:30
SPEKTAKLE:
24, 25, 28 IX; 14 X 2011; 28, 29 I; 4, 5 II 2012
Romeo i Julia
Balet w trzech aktach
Inscenizacja i choreografia EMIL WESOŁOWSKI
Muzyka SIERGIEJ PROKOFIEW
Dyrygent TADEUSZ WOJCIECHOWSKI
Scenografia ANDRZEJ KREUTZ MAJEWSKI
Kostiumy BORIS KUDLIČKA
Światła STANISŁAW ZIĘBA
Prapremiera: 30 XII 1938, Państwowy Teatr, Brno
Premiera tej choreografii: 18 V 1996, Teatr Wielki – Opera Narodowa, Warszawa
Julia i Romeo, młodociani kochankowie z dwóch zwaśnionych rodów włoskiego renesansu, poddają się wzajemnej miłości wbrew woli wrogich sobie rodziców. I płacą za to najwyższą cenę. Ta mityczna historia miłosna wzrusza ludzi od wieków i wciąż przestrzega przed tragicznymi skutkami nienawiści dorosłych. Bezskutecznie, skoro dramat Szekspira ożywa wciąż na nowo i w różnych dziedzinach sztuki. Nie ma chyba jednak piękniejszej jego transpozycji nad baletową wersję z dramatyczną muzyką Siergieja Prokofiewa. Dzieło to zawładnęło sercami widzów i w rozmaitych wersjach choreograficznych pojawia się bezustannie na scenach całego świata. Jest ozdobą repertuaru czołowych zespołów baletowych. Wspaniałe kreacje w rolach Romea i Julii, Merkutia, Benvolia i Tybalta tworzyli i nadal tworzą najwybitniejsi tancerze.
W Teatrze Wielkim dramat baletowy Prokofiewa zrealizował choreograf Emil Wesołowski w dekoracjach wybitnego polskiego scenografa Andrzeja Kreutza Majewskiego. W ciągu minionych 15 lat ich spektakl doczekał się już w Warszawie prawie stu wykonań i nadal cieszy się niesłabnącym powodzeniem. Pokazywany był także podczas występów gościnnych zespołu we Włoszech i Kanadzie. Jest to zarazem najtrwalsza produkcja choreograficzna Emila Wesołowskiego, którą realizował on także w Operze Bałtyckiej i Teatrze Wielkim w Poznaniu, a zaplanował również w Operze Krakowskiej. Przy okazji setnego przedstawienia w Teatrze Wielkim, 28 października 2011 roku, artysta będzie świętował 45-lecie swojej pracy twórczej.
czas trwania: 3:00
SPEKTAKLE:
27, 28, 29, 30 X 2011
Bajadera
Balet w trzech aktach
Choreografia NATALIA MAKAROWA według MARIUSA PETIPY
Muzyka LUDWIG MINKUS / JOHN LANCHBERY
Dyrygent TADEUSZ WOJCIECHOWSKI
Scenografia i kostiumy JADWIGA JAROSIEWICZ
Światła STANISŁAW ZIĘBA
Prapremiera: 4 II 1877, Teatr Bolszoj, Sankt Petersburg
Premiera tej choreografii: 21 V 1980, American Ballet Theatre, Nowy Jork
Premiera polska: 15 V 2004, Teatr Wielki – Opera Narodowa, Warszawa
Piękna hinduska baśń o miłości, której siła przekracza granice śmierci. Tytułowa tancerka świątynna Nikija pokochała z wzajemnością szlachetnego wojownika Solora. Jednak wszechwładny Radża upatrzył sobie dzielnego młodzieńca na zięcia, więc Solor musi podporządkować się jego woli. Aby uwolnić córkę Gamzatti od konkurentki, Radża podstępnie naraża bajaderę na ukąszenie jadowitej żmii. Nikija umiera ze złamanym sercem, a Solor jak Orfeusz wędruje we śnie za ukochaną do Królestwa Cieni. Ale Gamzatti odbiera swą zdobycz i wiedzie zbolałego narzeczonego do ślubu. Jednak bogowie mszczą śmierć swojej kapłanki – niszczą świątynię i unicestwiają uczestników ceremonii. Dopiero teraz dusze Nikiji i Solora jednoczą się w zaświatach na całą wieczność.
Legendarna gwiazda baletu Natalia Makarowa zrealizowała w Teatrze Wielkim Bajaderę według najlepszych wzorów petersburskich. Z pietyzmem odtworzyła i oszlifowała pierwotną wersję choreograficzną wielkiego Mariusa Petipy z 1877 roku, zachowując jednak w oryginale jego niedoścignioną choreografię sceny Królestwo Cieni – jeden z fenomenów klasycznej spuścizny baletowej. Stworzyła swoją Bajaderę najpierw dla American Ballet Theatre w Nowym Jorku, a potem powtarzała ją kilkakrotnie z najlepszymi zespołami tańca klasycznego. To barwne, romantyczne widowisko urzeka rozmachem, wzrusza do głębi i pozostawia niezatarte wrażenie. Pełne jest popisów solistycznych i wspaniałych scen zespołowych. Doskonały sprawdzian kunsztu akademickiego każdego zespołu baletowego. Także Polskiego Baletu Narodowego, który w tym sezonie wykona Bajaderę także w hiszpańskiej Sewilli.
czas trwania: 2:50
SPEKTAKLE:
10, 11, 12, 13, 14 I (w Sewilli); 10, 11 (x2), 12 II 2012
Święto wiosny
Wieczór baletowy w trzech częściach
Muzyka IGOR STRAWIŃSKI
Dyrygent ŁUKASZ BOROWICZ
1. Święto wiosny
Choreografia WACŁAW NIŻYŃSKI / MILLICENT HODSON
Dekoracje i kostiumy NIKOŁAJ ROERICH / KENNETH ARCHER
Światła STANISŁAW ZIĘBA
Prapremiera: 29 V 1913, Les Ballets Russes de Diaghilev, Paryż
Premiera rekonstrukcji: 30 VII 1987, Joffrey Ballet, Los Angeles
Premiera polska: 11 VI 2011, Polski Balet Narodowy
2. Święto wiosny
Choreografia EMANUEL GAT
Realizacja MIA ALON, ROY ASSAF, MICHAEL LÖHR
Światła i kostiumy EMANUEL GAT
Nadzór techniczny SAMSON MILCENT
Premiera tej choreografii: 17 VI 2004, Emanuel Gat Dance, Uzés
Premiera polska: 11 VI 2011, Polski Balet Narodowy
3. Święto wiosny
Choreografia MAURICE BÉJART
Realizacja TONY FABRE, KYRA KHARKEVITCH, DOMENICO LEVRÉ
Dekoracje i kostiumy PIERRE CAILLE
Światła DOMINIQUE ROMAN / STANISŁAW ZIĘBA
Premiera tej choreografii: 8 XII 1959, Le Ballet-Théâtre de Paris & Le Ballet Milorad Miskovitch, Bruksela
Premiera polska: 11 VI 2011, Polski Balet Narodowy
Teatr Wielki przygotował spektakl baletowy bez precedensu w skali międzynarodowej. Żaden dotąd zespół baletowy nie zmierzył się w jednym wieczorze z trzema różnymi choreografiami Święta wiosny Igora Strawińskiego. To wyjątkowe wyzwanie zakończyło się dla Polskiego Baletu Narodowego pełnym sukcesem, a widzowie otrzymali wyjątkową okazję obcowania z trzema wybitnymi realizacjami bez konieczności poszukiwania ich w różnych teatrach Europy.
Wieczór otwiera rewolucyjna wersja Wacława Niżyńskiego z 1913 roku, ujęta wówczas jako „sceny z życia pogańskiej Rusi” i na trwałe przełamująca zastaną estetykę baletu klasycznego. Zapomnianą choreografię odtworzyła po latach amerykańska specjalistka Millicent Hodson dla zespołu Joffrey Ballet, a potem realizowała ją kilkakrotnie na najważniejszych scenach baletowych świata. Wreszcie i my możemy ocenić talent choreograficzny wielkiego polskiego tancerza Diagilewowskich Baletów Rosyjskich, którego realizacja - połączona z awangardową muzyką Strawińskiego - wywołała przed stu laty historyczny skandal podczas paryskiej prapremiery. Po przerwie oglądamy jedną z najświeższych - obrazoburczą wersję izraelskiego choreografa Emanuela Gata. Jego szokujące zestawienie latynoamerykańskiej salsy z muzyką Strawińskiego francuski krytyk „Le Figaro” trafnie określił „salsą na szczycie wulkanu”. I na koniec wieczoru prezentujemy legendarną interpretację Maurice'a Béjarta. Wielki choreograf nazwał swój balet „hymnem na cześć zbliżenia Mężczyzny i Kobiety, połączenia nieba z ziemią, tańca życia i śmierci”, a jego uniwersalny wydźwięk, genialna prostota kompozycji i niezwykła siła ekspresji porażają do dnia dzisiejszego.
czas trwania: 2:40
SPEKTAKLE:
19, 29 II; 3, 4 III; 18 III (wersje Niżyńskiego i Béjarta w Poznaniu); 27 IV (wersja Gata w Kielcach); 3 V (całość w Bydgoszczy) 2012
Kopciuszek
Balet w trzech aktach
Choreografia FREDERICK ASHTON
Muzyka SIERGIEJ PROKOFIEW
Inscenizacja, reżyseria i nadzór nad realizacją WENDY ELLIS SOMES
Dyrygent EVGENY VOLYNSKY
Scenografia i kostiumy TOER VAN SCHAYK
Światła MARK JONATHAN / STANISŁAW ZIĘBA
Prapremiera: 21 XI 1945, Balet Bolszoj, Moskwa
Premiera tej choreografii: 23 XIII 1948, Sadler's Wells Ballet, Londyn
Premiera Polskiego Baletu Narodowego: 27 XI 2010
Któż nie zna baśni o Kopciuszku: o sierocym losie dziewczynki, złej macosze i bezwolnym ojcu. W przedstawieniu Fredericka Ashtona macocha już wprawdzie nie żyje, ale pozostawiła dwie kapryśne i samolubne córki, które zepchnęły sierotę do roli służącej. Jednak dobro musi w końcu zatryumfować, bo nad Kopciuszkiem czuwa na szczęście Wróżka Chrzestna. Dzięki jej czarom sierota przeżyje jedną noc jak księżniczka: trafi na bal w pałacu, wdziękiem i urodą zdystansuje obie siostry przyrodnie, oczaruje księcia i oczywiście zgubi pantofelek, ale... Znamy finał tej historii, jednak wracamy do niej chętnie, zwłaszcza gdy opowiada nam ją Sir Ashton - arcymistrz narracji w balecie, twórca o wyjątkowym poczuciu elegancji i poczuciu humoru, najwybitniejszy choreograf brytyjski XX wieku.
Balet Siergieja Prokofiewa oglądamy więc w najlepszej inscenizacji, która od lat cieszy się niesłabnącym powodzeniem w słynnym Royal Ballet w Londynie. To spektakl dla całych rodzin i coraz nowych pokoleń. Dorośli chłoną z niego piękno tańca klasycznego w angielskim stylu i potężną dawkę satyry, z jaką potraktował Ashton obie siostry przyrodnie (w męskim wykonaniu!). Szczególne wzruszenia są jednak udziałem dzieci, które w napięciu śledzą zmienne losy Kopciuszka w bajkowych kostiumach i dekoracjach holenderskiego scenografa Toera van Schayka. Takie właśnie przedstawienie pozostawiła u nas Wendy Ellis Somes, dawna gwiazda Royal Ballet, która zrealizowała choreografię Fredericka Ashtona z Polskim Baletem Narodowym. A soliści naszego zespołu wzbogacają każde wykonanie swym pięknym tańcem i aktorskimi talentami.
czas trwania: 2:35
SPEKTAKLE:
30, 31 (x2) V; 9, 10 (x2) 2012
Tristan
Balet Krzysztofa Pastora w dwóch aktach
Choreografia KRZYSZTOF PASTOR
Muzyka RICHARD WAGNER / HENK DE VLIEGER
Dyrygent MARTA KLUCZYŃSKA
Scenografia KATARZYNA NESTERUK
Kostiumy MACIEJ ZIEŃ
Projekcje PLATIGE IMAGE
Światła BOGUMIŁ PALEWICZ
Prapremiera: 31 III 2006, Królewski Balet Szwedzki, Sztokholm
Premiera polska: 29 III 2009, Polski Balet Narodowy
Tym baletem Krzysztof Pastor zdobył serca polskiej publiczności i krytyki. „Zjawiskowy Tristan w Operze Narodowej”, „Baletowa rewelacja w Teatrze Wielkim”, „Piękne namiętności”, „Urzekający Tristan”, „Najpiękniejsza śmierć miłosna”, „Pełen aplauz”, „Przełom w balecie warszawskim”, „Polski balet ma czym błyszczeć!” – to tylko niektóre tytuły, jakimi polscy i zagraniczni krytycy przyjęli tę realizację Polskiego Baletu Narodowego. „Miłość igrająca ze śmiercią, upajająca muzyka Wagnera i największa scena w Europie – premiera Tristana w warszawskim Teatrze Wielkim była doniosłym wydarzeniem” – napisała Maggie Foyer na łamach londyńskiego magazynu „Dance Europe”.
Pastor sięgnął tu do najsłynniejszej historii miłosnej naszego kręgu kulturowego, nadając jej bardzo współczesną formę teatralną. Stworzył swój balet wcześniej dla Królewskiego Baletu Szwedzkiego i powtórzył go z sukcesem w Warszawie. To wspaniały autorski spektakl o upojeniu miłosnym, inspirowany średniowiecznym romansem rycerskim. Opowieść o niespełnionej miłości i śmierci, o rozdarciu między chrześcijańską moralnością a pożądaniem. Przesłanie okazuje się bardzo aktualne, bo konflikt zasad moralnych z namiętnością jest wiecznie żywy, dzisiaj angażuje nas tak samo jak tysiąc lat temu. Ogromną rolę w tym przedstawieniu odgrywa muzyka Richarda Wagnera – jej przestrzenność, nieskończoność i pasja. Została zaczerpnięta z dwóch słynnych dzieł kompozytora: z opery Tristan i Izolda oraz z cyklu pieśni Wesendonk Lieder. Tę wielką muzykę i oryginalną choreografię wspierają wspaniałe kreacje solistów Polskiego Baletu Narodowego.
czas trwania: 2:15
SPEKTAKLE:
30 III; 1, 19, 20 IV 2012
Miłość i lęk
Wieczór baletowy w czterech częściach
1. Weill Suite
Choreografia KRZYSZTOF PASTOR
Muzyka KURT WEILL
Kostiumy MACIEJ ZIEŃ
Projekcje i światła BERT DALHUYSEN
Prapremiera: 15 VI 2001, Het Nationale Ballet, Amsterdam
Premiera polska: 20 XI 2009, Polski Balet Narodowy
2. When You End and I Begin...
Choreografia ROBERT BONDARA
Muzyka PAWEŁ SZYMAŃSKI
Kostiumy i światła ROBERT BONDARA
Prapremiera: 24 VI 2009, Polski Balet Narodowy
3. Popołudnie fauna
Choreografia JACEK TYSKI
Muzyka CLAUDE DEBUSSY
Kostiumy i światła JACEK TYSKI
Premiera tej wersji: 21 I 2011, Polski Balet Narodowy
4. The Green
Choreografia ED WUBBE
Muzyka JOHANN SEBASTIAN BACH
Scenografia i światła ED WUBBE
Kostiumy PAMELA HOMOET
Prapremiera: 15 II 2006, Scapino Ballet, Rotterdam
Premiera polska: 25 VI 2010, Polski Balet Narodowy
Kameralny wieczór baletowy złożony z czterech prac wybranych z repertuaru Polskiego Baletu Narodowego. Rozpoczyna go suita z autorskiego przedstawienia Kurt Weill Krzysztofa Pastora. Choreograf zrealizował je najpierw z Holenderskim Baletem Narodowym i był za nie nominowany do prestiżowej nagrody Benois de la Danse. Stworzył tętniący energią fresk baletowy, porywający ekspresją, różnorodnością form muzycznych i tanecznych. pobudzający do refleksji na temat zmiennych losów artysty, przejawów nietolerancji i wiecznej tęsknoty za miłością.
Kolejny balet w tym wieczorze to When You End and I Begin... Roberta Bondary do muzyki Pawła Szymańskiego, jeden z ciekawszych owoców warsztatów choreograficznych Polskiego Baletu Narodowego, podczas których tancerze zespołu mają szansę realizować i pokazać własne prace. Młody choreograf dotyka tu zjawiska ciągłego poszukiwania, ale też nietrwałości bliższych więzi międzyludzkich. Praca warsztatowa Bondary została włączona do kameralnego repertuaru zespołu.
Podobnie praca Jacka Tyskiego powstała w ramach warsztatów choreograficznych i wchodzi teraz do repertuaru zespołu. "Ta muzyka w choreografii Wacława Niżyńskiego obrosła legendą, ale po stu latach mamy odwagę obrazować ją już nieco inaczej" - tłumaczył swoją wersję choreograf.
Na koniec oglądamy oryginalny męski balet The Green holenderskiego choreografa Eda Wubbe do muzyki wstępu chóralnego do Pasji według św. Jana. Po Scapino Ballet przejął go do swojego repertuaru Polski Balet Narodowy. „Ed Wubbe już wcześniej pokazał jak kocha takie wyzwania i stworzył przejmujące dzieło, które nie ustępuje muzyce” – pisał „Dance Europe”. „Niemal przez cały czas jesteśmy świadkami animalistycznego instynktu, który napędza tancerzy zarówno w indywidualnych ruchach, jak i interakcjach. Poczucie wspólnoty wzajemnej zależności między tymi istotami jest chwilami wręcz wzruszające”.
czas trwania: ca 2:00
SPEKTAKL:
20 VI 2012 (w Kuopio, Finlandia)
