Ostatnio: wt.
19:00
25 października 2011
ŁUCJA Z LAMMERMOORU
Gaetano Donizetti

Opera w dwóch aktach z prologiem  
Libretto -  Salvatore Cammarano, pierwowzór Walter Scott
Prapremiera - 26 września 1835, Teatro San Carlo, Neapol
Premiera polska - 7 października 1843, Teatr Wielki, Warszawa
Premiera obecnej produkcji - 30 marca 2008
Przedstawienie w oryginalnej wersji językowej z polskimi napisami


czas trwania spektaklu: 2 godz. 50 min., w tym: 1 przerwa


Dyrygent: Keri-Lynn Wilson
Reżyseria i scenografia: Michał Znaniecki
Kostiumy: Franca Squarciapino
Przygotowanie chóru: Bogdan Gola
Światła: Bogumił Palewicz
Akrobacje powietrzne: Davide Riminucci


Soliści, Chór i Orkiestra Teatru Wielkiego - Opery Narodowej


Łucja z Lammermooru pojawia się na deskach Teatru Wielkiego - Opery Narodowej w reżyserii Michała Znanieckiego, który występuje w podwójnej roli reżysera i scenografa. Sceneria, w jakiej rozgrywa się akcja opery jest światem widzianym oczami Łucji: „Zmienia się wraz z jej psychologicznymi przemianami. Najpierw jest to świat pełen nadziei, wręcz entuzjazmu, widziany z lotu ptaka, bo miłość pozwala jej niemal fruwać. Potem świat Łucji przewraca się do góry nogami”. Kiedy Łucja godzi się na niechciany ślub z Arturem, myśląc, że ukochany Edgar ją zdradził, wszystko stoi już na głowie. Na sali balowej wspaniały, ozdobny żyrandol wyrasta z podłogi i nic nie jest już zwyczajne... 


Pełny tekst libretta w polskim tłumaczeniu dostępny w programie do spektaklu.

Fot. Krzysztof Bieliński (1-11), Stefan Okołowicz (12-30)
Projekt plakatu: Wiktor Sadowski

Partner Teatru Wielkiego - Opery Narodowej:

 


Patroni medialni Teatru Wielkiego - Opery Narodowej:


    
 
               

 

 
                                     

 

STRESZCZENIE

Prolog


Obraz 1. Jesteśmy w ogrodach zamku, który niegdyś należał do rodziny Ravenswoodów, a potem został zagarnięty przez wrogą rodzinę Ashtonów. Norman, dowódca straży podejrzewa, że Łucja, siostra Lorda Henryka Ashtona, kocha potajemnie młodego Edgara, ostatniego potomka rodu Ravenswoodów. Tymi podejrzeniami dzieli się z Henrykiem, który chciałby jednak wydać siostrę za Lorda Artura Bucklawa, co wzmocniłoby pozycję Ashtonów. Rajmund tłumaczy, że Łucja jest zbyt przygnębiona jeszcze z powodu niedawnej śmierci matki, aby myśleć o małżeństwie. Jednak Norman zaprzecza temu twierdząc, że ona została uratowana przed atakiem byka za sprawą jakiegoś młodzieńca, z którym spotyka się teraz każdego ranka, a jest nim prawdopodobnie Edgar. Henryk wpada we wściekłość, bo kilku strażników potwierdza, że widzieli tego młodzieńca w ogrodzie.
Obraz 2. Księżycową nocą Łucja spaceruje po parku w towarzystwie Alicji. Ma złe przeczucia. Alicja prosi ją, aby zerwała znajomość z Edgarem, ale chwilę później nadchodzi on sam z wiadomością o swoim rychłym wyjeździe do Francji. Chciałby pogodzić się jeszcze z Henrykiem, lecz Łucja prosi go, by z tym zaczekał. Przy pożegnaniu zakochani wymieniają pierścienie na znak wierności i przyrzeczenia ślubu.

Akt I

Obraz 1. Apartamenty Lorda Henryka. Ślub Łucji i Artura jest już przesądzony, jednak Henryk obawia się odmowy ze strony siostry. Aby temu zapobiec, przejmował dotąd całą korespondencję Edgara do Łucji, a teraz trzyma w ręku sfałszowany list, który ma być dowodem zdrady ukochanego. Nadchodzi Łucja, jest bardzo przygnębiona. Henryk wręcza jej list, a ona wstrząśnięta zgadza się na ślub. Rajmund także jest przekonany o niewierności Edgara, zwalnia więc Łucję z obietnicy małżeństwa, skłaniając ją do poddania się woli brata.
Obraz 2. Do sali przystrojonej na wesele wchodzi Artur Bucklaw i zapewnia Henryka o swoim poparciu. Pojawia się też zdjęta bólem Łucja. Artur podpisuje akt ślubu, po czym nadchodzi kolej Łucji. W tym momencie wbiega Edgar. Zebrani dobywają szpad, lecz Rajmund nakazuje spokój. Edgar widzi akt ślubu i pyta Łucję, czy rzeczywiście złożyła na nim swój podpis. Przerażona Łucja potwierdza. Wtedy on w gniewie żąda, by zwróciła mu pierścień, a zaraz potem rzuca go na ziemię przeklinając dzień, w którym ją poznał. Edgar zostaje wypędzony, a Łucja kieruje się z Arturem w stronę alkowy.

Akt II

Obraz 1. Rozbrzmiewają jeszcze weselne odgłosy. Wchodzi Rajmund, przynosząc mrożącą krew w żyłach wieść: Łucja zabiła Artura sztyletem. Po chwili zjawia się Łucja w poplamionej krwią koszuli nocnej, z potarganymi włosami, ze wzrokiem obłąkanej. Idąc przez salę wzywa Edgara, wspominając szczęśliwe chwile ich wzajemnej miłości, po czym pada bez zmysłów na ziemię, budząc litość zebranych i wyrzuty sumienia u Henryka.
Obraz 2. Edgar czeka na cmentarzu Ravenswoodów. Jest zdecydowany dać się zabić przez Henryka w zbliżającym się pojedynku. W pewnym momencie dochodzą go jednak ponure żałobne odgłosy. Chce wejść do zamku, lecz zatrzymuje go Rajmund i powiadamia o śmierci Łucji. Zrozpaczony Edgar przebija się sztyletem i umiera zwracając ostatnią myśl ku Łucji.