Ostatnio: nd.
16:00
6 maja 2012
MEDEAMATERIAL
Pascal Dusapin

Opera
Libretto: Pascal Dusapin według tekstu Heinera Müllera
Tłumaczenie libretta: Jacek St. Buras 
Prapremiera: Théâtre de la Monnaie, Bruksela, 2 marca 1992
Premiera polska: 28 kwietnia 2012
Oryginalna niemiecka wersja językowa z polskimi napisami 
Wykonania za zgodą G. RICORDI & CO. 

Dyrygent: Franck Ollu
Reżyseria: Barbara Wysocka
 Scenografia: Robert Rumas
Kostiumy: Julia Kornacka
Choreografia: Tomasz Wygoda
Przygotowanie chóru: Bogdan Gola 
Projekcje: Lea Mattausch
Reżyseria świateł: Andergrand Media + Spektakle 

Projekt plakatu: Adam Żebrowski 
 




 

Obsada:

Medea: Heather Buck

oraz

Kwartet wokalny:
Anna Karasińska  – sopran
Łucja Szablewska – sopran
Joanna Dobrakowska – mezzosopran
Michał Wajda-Chłopicki – konratenor

Barbara Wysocka - aktorka

Tancerze: Adrian Bartczak, Anna Krysiak, Kasia Kizior, Bartosz Figurski 

Przygotowanie językowe i muzyczne kwartetu wokalnego: Marcin Kozieł 

Chór i Orkiestra Teatru Wielkiego – Opery Narodowej

Fot. Krzysztof Bieliński

afisz

 

                                                                                                                           

Reżyserka Medeamaterial Barbara Wysocka jest ceniona w operze za „widzenie muzyki” i „słyszenie teatru” oraz poszukiwanie nowych jakości estetycznych. Tym razem sięga po nowatorskie dzieło Pascala Dusapina, uwielbianego przez operową publiczność. To twórca realizujący zamówienia takich teatrów operowych, jak: La Scala, Opera Paryska czy Deutsche Oper w Berlinie. Tworzywem jego twórczości jest szeroko pojęta kultura, od czasów antycznych do współczesnych, a najbardziej znane dzieła to Romeo i Julia, Medeamaterial, Faustus the Last Night. Kompozytor tworzy arie i wielkie formy, wyrosłe z tradycji XX-wiecznego dramatu muzycznego. Jest też wytrawnym znawcą literatury, sztuki i filozofii i starannie dobiera teksty do swoich oper, czyniąc je atrakcyjne również literacko i teatralnie. Opera Medeamaterial z 1992 roku oparta została na tekście Heinera Müllera, najwybitniejszego po Brechcie XX-wiecznego dramaturga niemieckiego. Tekst jest współczesnym ujęciem mitu o Medei i Jazonie. 


TERYTORIA. Cykl spotkań z muzyką współczesną. Spotkań, w których próbujemy odnaleźć i nakreślić nowe oblicze opery. Gatunku, który zmienia dziś swoją definicję, podbijając nowe terytoria, kreśląc odmienne sensy, proponując nową estetykę. W cyklu prezentujemy najważniejsze dzieła muzyki współczesnej równolegle z debiutami polskich kompozytorów, utwory zupełnie nieznane z klasyką awangardy, zestawiamy debiuty polskich reżyserów z czołówką inscenizatorów europejskich. Opera żyje, ma się dobrze i łypie do nas cybernetycznym okiem Feniksa.


Pełny tekst libretta w polskim tłumaczeniu dostępny w programie do spektaklu.

Partner Teatru Wielkiego - Opery Narodowej:

 

Partner premiery:

 


Patroni medialni Teatru Wielkiego - Opery Narodowej:


    
 
               

 

 
                                     

 

 

 
 

Zamiast streszczenia

 


Przeszłość

Medea, córka króla Kolchidy, pomaga cudzoziemcowi Jazonowi zdobyć największy skarb swojej ojczyzny – złote runo. Potem ucieka z Jazonem, mordując swojego brata i rozrywając jego ciało na kawałki, aby ci, co ich ścigają, zajęli się zbieraniem szczątków. Medea poświęca dla Jazona wszystko, pozostawiając za sobą pustkę, tracąc możliwość powrotu do zdradzonej ojczyzny. Rodzi dzieci Jazona. Kiedy przybywają razem do Koryntu, Jazon zostawia Medeę, wiążąc się z córką króla Koryntu. Porzucona Medea przesyła prezent ślubny dla córki króla – zatrutą suknię. Umiera młoda narzeczona, umiera król, a Medea, aby dopełnić zemsty na Jazonie, morduje ich wspólne dzieci.

Teraźniejszość

Pejzaż zniszczenia, świat, w którym wszystko się skończyło. Została Medea ze swoim odtwarzaniem pamięci, spektaklem-rytuałem. Rozdarta między przeszłością a teraźniejszością, Medea stoi przed nami i przez godzinę opowiada. Nie zobaczymy, jak zabija swoje dzieci, nie zobaczymy spotkania z Jazonem. Medea dokonuje rekonstrukcji swoich wspomnień, rozliczenia z własną pamięcią, inscenizuje sama siebie, szukając odpowiedzi na pytanie: kim jest Medea? Ta opera jest echem jej historii. Tekst, muzyka, farby, filmy i taniec tworzą strukturę na scenie: złożoną przestrzeń pamięci i jej odtwarzania. Powstaje portret nie osoby, tylko zjawiska, jakim w kulturze stała się Medea.

Brak przyszłości

Odtwarzanie pamięci nigdy się nie skończy, Medea na zawsze pozostanie w punkcie, w którym jest. Wszystko jest powtórzeniem przeszłości.