|
|
| Ostatnio: |
nd. 16:00 |
6 maja 2012 |
|
MEDEAMATERIAL
Pascal Dusapin
Opera Libretto: Pascal Dusapin według tekstu Heinera Müllera Tłumaczenie libretta: Jacek St. Buras Prapremiera: Théâtre de la Monnaie, Bruksela, 2 marca 1992 Premiera polska: 28 kwietnia 2012 Oryginalna niemiecka wersja językowa z polskimi napisami Wykonania za zgodą G. RICORDI & CO.
Dyrygent: Franck Ollu Reżyseria: Barbara Wysocka Scenografia: Robert Rumas Kostiumy: Julia Kornacka Choreografia: Tomasz Wygoda Przygotowanie chóru: Bogdan Gola Projekcje: Lea Mattausch Reżyseria świateł: Andergrand Media + Spektakle
Projekt plakatu: Adam Żebrowski
Obsada:
Medea: Heather Buck
oraz
Kwartet wokalny: Anna Karasińska – sopran Łucja Szablewska – sopran Joanna Dobrakowska – mezzosopran Michał Wajda-Chłopicki – konratenor
Barbara Wysocka - aktorka
Tancerze: Adrian Bartczak, Anna Krysiak, Kasia Kizior, Bartosz Figurski
Przygotowanie językowe i muzyczne kwartetu wokalnego: Marcin Kozieł
Chór i Orkiestra Teatru Wielkiego – Opery Narodowej
Fot. Krzysztof Bieliński
afisz
Reżyserka Medeamaterial Barbara Wysocka jest ceniona w operze za „widzenie muzyki” i „słyszenie teatru” oraz poszukiwanie nowych jakości estetycznych. Tym razem sięga po nowatorskie dzieło Pascala Dusapina, uwielbianego przez operową publiczność. To twórca realizujący zamówienia takich teatrów operowych, jak: La Scala, Opera Paryska czy Deutsche Oper w Berlinie. Tworzywem jego twórczości jest szeroko pojęta kultura, od czasów antycznych do współczesnych, a najbardziej znane dzieła to Romeo i Julia, Medeamaterial, Faustus the Last Night. Kompozytor tworzy arie i wielkie formy, wyrosłe z tradycji XX-wiecznego dramatu muzycznego. Jest też wytrawnym znawcą literatury, sztuki i filozofii i starannie dobiera teksty do swoich oper, czyniąc je atrakcyjne również literacko i teatralnie. Opera Medeamaterial z 1992 roku oparta została na tekście Heinera Müllera, najwybitniejszego po Brechcie XX-wiecznego dramaturga niemieckiego. Tekst jest współczesnym ujęciem mitu o Medei i Jazonie.
TERYTORIA. Cykl spotkań z muzyką współczesną. Spotkań, w których próbujemy odnaleźć i nakreślić nowe oblicze opery. Gatunku, który zmienia dziś swoją definicję, podbijając nowe terytoria, kreśląc odmienne sensy, proponując nową estetykę. W cyklu prezentujemy najważniejsze dzieła muzyki współczesnej równolegle z debiutami polskich kompozytorów, utwory zupełnie nieznane z klasyką awangardy, zestawiamy debiuty polskich reżyserów z czołówką inscenizatorów europejskich. Opera żyje, ma się dobrze i łypie do nas cybernetycznym okiem Feniksa.
Pełny tekst libretta w polskim tłumaczeniu dostępny w programie do spektaklu.
Partner Teatru Wielkiego - Opery Narodowej:
Partner premiery:
Patroni medialni Teatru Wielkiego - Opery Narodowej:
Zamiast streszczenia
Przeszłość
Medea, córka króla Kolchidy, pomaga cudzoziemcowi Jazonowi zdobyć największy skarb swojej ojczyzny – złote runo. Potem ucieka z Jazonem, mordując swojego brata i rozrywając jego ciało na kawałki, aby ci, co ich ścigają, zajęli się zbieraniem szczątków. Medea poświęca dla Jazona wszystko, pozostawiając za sobą pustkę, tracąc możliwość powrotu do zdradzonej ojczyzny. Rodzi dzieci Jazona. Kiedy przybywają razem do Koryntu, Jazon zostawia Medeę, wiążąc się z córką króla Koryntu. Porzucona Medea przesyła prezent ślubny dla córki króla – zatrutą suknię. Umiera młoda narzeczona, umiera król, a Medea, aby dopełnić zemsty na Jazonie, morduje ich wspólne dzieci.
Teraźniejszość
Pejzaż zniszczenia, świat, w którym wszystko się skończyło. Została Medea ze swoim odtwarzaniem pamięci, spektaklem-rytuałem. Rozdarta między przeszłością a teraźniejszością, Medea stoi przed nami i przez godzinę opowiada. Nie zobaczymy, jak zabija swoje dzieci, nie zobaczymy spotkania z Jazonem. Medea dokonuje rekonstrukcji swoich wspomnień, rozliczenia z własną pamięcią, inscenizuje sama siebie, szukając odpowiedzi na pytanie: kim jest Medea? Ta opera jest echem jej historii. Tekst, muzyka, farby, filmy i taniec tworzą strukturę na scenie: złożoną przestrzeń pamięci i jej odtwarzania. Powstaje portret nie osoby, tylko zjawiska, jakim w kulturze stała się Medea.
Brak przyszłości
Odtwarzanie pamięci nigdy się nie skończy, Medea na zawsze pozostanie w punkcie, w którym jest. Wszystko jest powtórzeniem przeszłości.
|